Bir Anda Ay Kaybolur

Bir anda değişebilir her şey

Tek bir günde o günün ufak bir bölümünde alacağın bir haber

Geç farkedilen bir kara haber mahveder seni, sevdiklerini, tanıdıklarını

Seni seven bir avuç insan dışında

Devam eder onlar hayatlarına

Umarsız, amasız, fakatsız

Sen ölürsün onlar devam eder bakmaya gökyüzüne

Ne adaletsizlik

Seni bir daha görmeyecek sevdiklerin

Çok da öyle değil aslında çünkü dönüyor insan rutine neticesinde

 Kimsenin umursamadığı ama bir kişinin BİR yabancının bile olsa umursadığı beklediğimiz hayır yanlış kocaman bir yanlış sadece beklediğim bir hayat yaşıyoruz ahahaha yaşıyorum tamam. Bundan sonra sadece birinci tekil şahıs iki kişi olsak yeter oysa ki sadece küçük bir yanlış ama silahı kafaya dayattıran neden pişmanım ben kimim hepsini sileceğim uzun yazılar öyle rutinleşti ki her şey ne yapacağımı bilmiyorum ama kesinlikle tamam diyemediğim durumlar keşke anlasan be yabancı ya da tanıdık keşke bu 20 yılı geçen saçma sapan gölgeleriyle hareket eden adamı arkasından sinsici yaklaşsan ve kulağıma burası çok ıssız değil mi bunu bana sen yaptırdın deyip tık diye bitirsen her şeyi

Ve lanet olsun ki bunu gönderdiğimde ne kadar üzgün olduğumu elimden bir şey gelmediğini anlayacak beni sevenler ben gittiğimde

Si

Aİ

Hepinize El Salladım Dinlerken

 Bu adaletsiz dünyada ben oturup biramı yudumlarken karşımda küçücük henüz gençliğin geri gelmeyeceğini bilmesi gereken ama bilmeyen gençler sandalyeleri topluyor, farkındalar bu boktan durumun ama ellerinden bir şey gelmiyor. 

Peki rahatsızlık mı hissettiğim bilmiyorum belki de sadece sarhoşluk. Peki neden buraya yazıyorum buraya bilmiyorum belki de sarılıyorum kendi kendime. Bir şey yapamamak donup kalmak ve öylece çok sade bir şekilde geçen zamanı izlemek… olurdum belki ufak bir ayrıntıda ufak bir şansın tutmamasında tüm hayatın değişebiliyor. Keşke bazı insanlar bu kadar çalışmasa keşke biraz daha eşit olsak. bu sarhoşluk değil galiba… eski sevgililerlle başka bir evrende mutluluk o başka evrendeki benler de aynısını benim için diliyor eminim. Çünkü benim galiba hep şansım yaver gitti. Gitmeyenler de dedi ki boşver zaten için dışın yanaar döner. 

Peki neden sorusu ne olacak? Neden sorusunu bir kenara bırakmak lazım galiba zira çoğu zaman nedeni olmadan dönüp hepinize el sallıyoruz neticesinde öldüğümüzde. Yine de tüm bu adaletsizlik tüm bu şansın bana gülmesi ve bazılarına gülmenesi içimi acıtıyor. Keşke geçmişte yaşasaydım belki de yaşadım kim bilir milyonlarca insan inanıyor neticesinde krallıklar yıkıldı kuşlar göçtü.

Son olarak zor zamanlar oluyor ve içinden çıkıyoruz bir şekilde. Kinseyi kırmadan sadece kendimize sarılmadan yapmak lazım yoksa benin için hep cehennem yeri sizin için de öyle. 

Yolumuz ateşmiş

Ne fark eder

Her zaman hissedeceğiz bu adaletsizliği 

Yuvarlanmadan herkese sarılarak

Arkamıza bakmadan umudumuzu koruyarak

Yaşamaya devam edeceğiz

zor

 Çabalamanın boş geldiği zamanlar yaşıyorum 

Belki de hep öyle yaşıyorum 

Hep demesek de çoğu zaman

Hayatın tatlılığı ve önemsizliğimiz

Küçücük bir kurşun kalemininin noktası

Dünyanın ortasından geçen hayali çizgi

Ve tüm bunlar belki de bir post rock grubu ismi

Tüm ilaç ve uyuşturuculara rağmen

Zor yine de tutunmak bir dala

Bilmiyorum

 Bilmiyorum neden yazıyorum

Bir iz bırakmak mıdır amacım

Kimsenin en sevdiklerinin seni en çok sevenlerin bile umrunda olmayan yazılar

Kişisel baş dönmesi diyorum ben buna

Baktım baktım bir şey göremeyince bakmayı bıraktım

 Berbere yoksa kuaför mü demeliyim? Neyse ne önemi var? Kısacası her saçlarım kesildiğinde kendimi bildim bileli üzülürüm. Şimdi ise beyaz oranının her geçen vakit arttığı dökülen saçlarımı önümde görünce uzun uzun bakıyorum, bakıyorum sonra diyorum ki saçı kesene zaman ne hızlı geçiyor. Bayat ama en sevdiğim cümle zaman hiç bir şey yapmaksızın çok hızlı geçiyor. Eskiden zevk aldığım aktiviteler artık sadece gösteri olmuş. Her geçen vakit kötü bir şeylerin olma ihtimali bir önceki güne göre artıyor. Bunun bilincinde yaşayıp kendimi kötü bir şey olduğunda hazır hissedeceğim gibi gelse de insan nasıl alıştırabilir kendini ölüme? Küçükken hep şöyle dua ederdim tüm sevdiklerimden önce öleyim diye şimdilerde bir çocuk kadar mutlu olmasam da bencil ruhum o kadar da içten istemiyor herkesten önce ölmeyi.

İnsanlara bakıyorum sıklıkla sonra da en az benim kadar salaklar çoğu zaman daha fazlası diye düşünerek bakmayı bırakıyorum. Başlat anlatmaya deseler 2 saatte biter anlatacaklarım. Herkese aynı hikayeler, aynı böbürlenmeler benzer mübalağalar. Futbolcu olup rövaşata ile şampiyonluk golünü atmayı hayal ettiğim günler ne çabuk geçti. Şimdi kurduğum hayaller beni kötü tarafa çekmeye çalışan hırstan başka bir şey değil. 

Bu aralar

Bu aralar bana da zor geliyor tutunmak 

Yine gözümüz yükseklerde

 Ne güzel şarkıymış yahu. Çok vurdu yine gözümüz yükseklerde hayat geçiyor perde perde 

Yapamadığım bir çok şey var 

Hem tatminsizim hem günahkar 

Hakikaten yapamadığım yapmadığım böyle olmak istemeyip böyle olmamak için çabalamadığım o kadar çok an var ki. Kısa uğraşlar bekleneni bulamamak. İşler yolundayken fark etmeyip hep işler yolunda gitmiyor demek. Gerçekten hem tatminsiz hem günahkarım. Çoğumuz böyle. Kağıt verseler tüm istediklerini yaz şu andan itibaren tüm hayatın bu şekilde olacak deseler ben yine aynı ben. 

 Keşke yolu olsa siz gibi olmanın dedi. Sonra devamını getirmedi çünkü bu laflar için sanki biraz yaşlanmıştı oysa eskiden olsa yazıverirdi tüm sosyal medya hesaplarına. Başkası yazsa içten dalga geçerim diye düşündü. Zaten herkes siz yani onlar gibi olmak istiyor bunda bilinmeyen bir şey yok.

Yine de bazen yazmak istiyordu anlamsızca kelimeleri arka arkaya koymak belki yıllar geçtikten sonra okurdu yıllar önce yazdıklarını hiç okumadı ama yine de buradaydım diyordu kendince. Ben de yaşadım hiç fark etmediniz ama buralardaydım sizin gibi olmak istiyor siz gibi varoluşsal sıkıntılar yaşıyordum. 

Sigara mı içsem ki dağılır o zaman kafam diye düşündü. İçerken niye içiyorum ki bunu diye kendime lanet ederim. Çok sık lanet ederim kendime. Hayatım keşke, ama ve niye istediğim gibi gitmiyor işler ile doldu taştı. Yine de umudumuz var kendimizi bildik bileli bir gün şans dönecek. Oysa ki normal bir insan için şansın döndüğü bir hayat yaşıyorum. O yüzden dönmesini istemekten pek emin değilim. Neyse deyimi tartışmanın vakti değil... 

Oğlum geldi kapıyı açalım 

 Yaş geçtikte zorlaşıyor

Ah ah 

Hakikaten şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler ya

Aklıma geliyor bazen

En alakasız anda yaptığım yanlışlar geliyor aklıma sık sık. Ne büyük haksızlık etmişim diyorum. Ne aptalmışım. Niye böyleymişim acaba? Bir süreliğine oradaymışım ama başka biri gibi sonra gitmişim uzaklaşmışım. Çok çabuk geçiyor vakit anılar ise sadece yaşayana güzel anlatılana değil

üzülmeli şiir

Hayal etmeyi bırakalı çok oldu

Oysa her gece bulurdum bir şeyler

Ama büyüdükçe öğrendim 

İnsanın umduğu değil bulduğu kalp kırıyor

Hayallerin yanında yaşananlar çok heyecansız kalıyor

O yüzden bıraktım ben de gece yatarken futbolcu olmayı

Soares kadar depresif değilim

Umudum var hala 

Ama neyin umudu bilmiyorum 

Kabus

Az uyuyorum uyumadığımda sanılmasın ki yararlı işler yapıyorum. İtlik kopukluk peşindeyim daha çok uyuduğumda kabuslar bırakmıyor yakamı. Uyuyunca geçiyor oysa ama izin vermiyor benlik demek ki kötü şeyler olacak gibi kırılma anı geliyor sanki bilemiyorum o kadar çok kötü bir şeyler olacak gibi dedim ki ve hiç bir zaman kötü bir şeyler olmadı. Olmuştur tabii ama beni etkileyeni olmadı yoksa kötülük her yerde

Bir kitap bir film

Türkçe bilmeden eş anlamlılar sözlüğüne bakıp afili bir kitap yazmak istiyorum. Kamera nasıl tutulur bilmeden Altın bir şeyler kazanmak... Çok iyi bildiğimi sanarken bir şeyler öğrenmeye çalışıyordum hiç bir şey bilmediğimi fark edince öğrenmeyi de bıraktım. Şimdi salınıp gidiyorum, kilometre dolduruyorum. Büyük hırslardan geriye küçükleri de kalmadı. Oysa ki hırsı olmalı biraz insanın o bağlıyor biraz da hayata. Bir şeyleri başarma, bir şeyleri kanıtlama çabası tutuyor insanı hayatta. Bir çoğumuz sadece hayatta kalabildiğimizi kanıtlıyoruz o da kolay bir şey değil hakkımızı yemeyeyim tabii ama milyarlarca insan başarıyor sonuçta.

Ne boktan bir insan olduğunu bilmek de kötü insanın kendini tanıması aklından neler geçtiğini bilmesi bu ben değilim dediklerim aslında hep ben. Çok azı iyi gerisi öldürülmeli ama Fight Club değil sonuçta burası. Siliniyorum hep beraber siliniyoruz bu da dünyanın yararına yine de gübre olmaktansa kül olmayı tercih ederdim.

Kimse yok sakin ol

Kimse yok buralarda onun bilincindeyim ama ya bir anda ölürsem de burayı keşfederlerse. Keşfedecek vatandaş değil de işte sevdiklerim neler düşünürler sonra oysa ki arkamdan çok da üzgünmüş denmesini istemem. Burayı silmeye gönlüm de el vermiyor neden onu da bilmiyorum.

Çok saçma kabuslar gördüm velhasıl kelam. Doğrusu kabus gibi değil de sonunda geri gönder beni kafayı yiyeceğin modunda. Önce YouTube’da bir klip var benim sünnet videom falan var işte ondan sonra çektiğim fotolar falan diyorum bunlsrı nerden bulmuşlar falan sonra da geçmişten bir kadınla kol kola esrar almaya gidiyoruz. Ben de noluyor anasını satayım rüyadayım diyorum sonra uyanıyorum yine aynı kadın yataktayız bu sefer hıı tatlı tatlı anlatıyordun bir şeyler rüya mıymış diyordu en son da sikerim kafayı yicem uyandır lan beni diye bağırdım da uyandım. Ne alaka işte di mi neyse internet çöplüğüne saygılar

Kötü arkadaşlar

Bir çok arkadaşım var, hayatımın dönüm noktası diye baktığım olayda türlü türlü yardım edeceğini söylediler. Ama hiç biri yardımcı olmadı. Tuhaf değil aslında çünkü kimse kimsenin umrunda değil. Hayat da böyle alıştık keza.

Kayıp

Ne yaptığımı bilmez bir şekilde yola devam ediyorum. Yol dediğim yaşam. Her geçen sene daha karmaşıklaşıyor her şey. Hayaller azalıyor, koşuşturmaca başlıyor. Elbet düzelecek her şey diyemiyorum çünkü düzgün olmayan tek şey benim. Oysa ki her şey düzgün yolunda. Değişemeyeceğini bilmek ama çabalamaktan başka şans da yok. Bu kadar da zor olmamalı bunca insan söylenmeden yaşıyorken.

did you imagine the final sound as a gun?
or the shattered windows of a car?
did you ever imagine the last thing you'd hear as you're fading out was a song?

Nerede kalmıştık?

Hiç bir yerde kalmamıştık ama şu Pessoa'nın Huzursuzluğun Kitabı kadar güzel kitap okumadım herhalde. Başlayalı 1 sene oldu bir türlü bitiremiyorum ama 2 sayfada bir oha adam nasıl cümle kurmuş deyip duruyorum. Başucu kitabı adeta.

"Istırabımın asaleti sadece lafta. Hasta bir hizmetçi gibi sızlanıyorum. Ev kadınları gibi öfke saçıyorum. Hayatım baştan sona yararsız, tepeden tırnağa hüzne boğulmuş."

Hayatım baştan sona yararsız hakikaten. Bir çok insana göre yani ne bileyim yüzdeye vursak belki yukarılardayımdır ama yine de yararsız. Kilometre doldurmak için yaşıyorum sanki. Anlamsız bir hüzün yıllardır yakamı bırakmayan. Alıştım da bu melankoliye artık çok daha az yansıtıyorum etrafıma. Çok daha az duyuyorum neyin var sorusunu? Sürekli iş değişiklikleri, sürekli kurulan hayaller, yerle bir olan umutlar, niye böyleyim soruları? Ne bileyim daha mutlu en mutlu olmak isterdim. Sanki en mutlu olmak için tek ihtiyacım para gibi geliyor ama sanki param da olsa yine mutlu olmazdım gibi geliyor kimi zaman. Ama yok ya param olsa mutlu olurdum. Bilmiyorum.  O zaman karalayayım biraz gelecekti halim okusun da gülsün ya da ağlasın bilmiyorum. Ağlamayacağına eminim de gülmeyeceğine de eminim şöyle söyleyeyim okumayacağına eminim aslına bakarsan. Sadece hüzün çünkü geçmiş yazılar, eski üzüntülü günler diye adlandırdığım tüm o günler hayatımın en güzel günleriymiş gibi geliyor. İleride de aynısı olacak üzülmektense okumayacağım. Keşke gülüp geçsem.

Boyumdan büyük işler

Boyumdan büyük işlere girmeye karar verdim geçenlerde. Boyumun kaç cm olduğu önemli değil zaten boyundn büyük işler de metafor ama boyun 185 cm madem merak ettiniz. Kimseniz siz artık onu da bilmiyorum gelecekti benim büyük ihtimalle o da zaten boyunu bilir. Her neyse boyumdan büyük çok büyük işlere gireceğim. Kafam allak bullak biraz da zehir. Aslında çok zehir hep bu izlediğim filmler yaptı beni. Günlerce kafa patlatıp plan yapıyorum ama harekete geçmek ne bileyim çok uğraş gerektiriyor. Harekete geçmek değil de harekete geçtikten sonra yaşayacaklarımı kaldırabilir miyim o kadar güçlü müyüm bilmiyorum. Beni anlasaydı herkes ne güzel olurdu.

Yıllık izin bitti

Aslında telefonda güzel program var keşke oraya her gün yazsam mesela tatil çok güzeldi. Keşke yıllık izin bitmeseydi falan her gün yazacak bir şeyler oluyor aslında ama yazacak hiç bir şey yok deyip tembellik yapıyorum. Keşke kaçabilsem bir de ülkeden bir de bir sürü bir sürü keşke her şeye keşke. Keşke ve yapacak bir şey yok beynimin içinde en fazla dönen iki şey iki ney öbek söz öbeği hahaha